Hoewel het misschien niet heel intuïtief is, kunnen ook wegen in eigendom van particulieren openbare wegen in de zin van de Wegenwet zijn
(dus met een duldplicht voor het verkeer en inperking van het verkeer alleen met RVV-borden met verkeersbesluit en niet met borden met terreinvoorwaarden obv Wvs art 461 van bijvoorbeeld Natuurmonumenten).
De Wegenwet bevat meerdere bepalingen over openbaarheid met een rol van de rechthebbende naar burgerlijk recht (de eigenaar) en die eigenaar hoeft geen overheid te zijn.
In de Memorie van Toelichting op de Wegenwet wordt de rol van particulier eigendom van openbare wegen op meerdere plekken toegelicht, maar onderstaande tekst van de Commissie van Advies inzake de Waterstaatswetgeving is 80 jaar nieuwer en wat makkelijker leesbaar 
Juist vanwege dit soort openbare wegen is de inventarisatie die is benoemd in het topic Landelijk overzicht wegenleggers in wording zo nuttig:
vanuit mijn vrijwilligerswerk voor Openstreetmap stuit ik geregeld op openbare wegen waar (onrechtmatige) toegangsborden van bijvoorbeeld natuurmonumenten staan die het fietsen of de toegang na zonsondergang verbieden, ook op fietspaden die een verbindende functie hebben tussen kernen en of stations (waar je dus nu naar 16:45 niet meer zou mogen fietsen).
Door de leggers digitaal beschikbaar te stellen kan de juistheid van dergelijke toegangsborden worden gecontroleerd en kunnen gebruikers dat opnemen met de partij die dat bord heeft geplaatst of (als dat geen resultaat geeft) de gemeente.
Het in kaart brengen van de eigendomsverhoudingen blijft daarbij ook relevant, want soms staan zulke borden langs wegen die niet van de partij zijn die het bord heeft geplaatst. En wie de eigenaar is maakt in de Wegenwet ook verschil voor de manier waarop (en hoe snel) een weg openbaar kan worden.
https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29892-17-b1.pdf
Commissie van Advies inzake de Waterstaatswetgeving
Adviesrapport “Oude waarden, nieuwe wegen”
